تبلیغات
سایت ادبیات - شعری در مزمت وضع موجود شعر// محمدرضا شفیعی کدکنی


مدیر وبسایت : ابراهیم قاسمی
کل بازدید:
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد کل مطالب :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

شعر پارسی که روزگاری آوازه ایی بلند و نامی بزرگ داشت، دیر زمانی است گرفتار بازی کلامی و آوردگاه لفاظان بی هنر شده است. این حقیقتی است که شاید مثلاشعر معاصر عرب نیز گرفتار آن بوده باشد. گرچه گاهی در لابلای دفاتراشعار شاعران، شعرهایی بکر و زیبا هم یافت می شود، اما دیگر، نسل شاعران بزرگ ظاهرا رو به انقراض است.

با اینکه سالهاست  بسیار کسان دغدغه ی  ره گم کردگی شعرمعاصر فارسی را دارند، اما وقتی شخص ارجمند و باسوادی مثل دکتر «محمدرضا شفیعی کدکنی»- که افتخار دانشگاه و ادبیات فارسی و ایران زمین است-،  زبان به شکوه از این مسئله بگشاید، امر ، امر دیگریست و باید به گوش جان شنوای فرمایش استاد بود.

قصیده ی غرا و شکوهمند زیر _ و در عین حال بلند که بنده به فراخور کوتاهترش کرده ام-  ابراز حسرت استاد است از افول شعر فارسی به دست عده ای به اصطلاح شاعر !

«ای شعر پارسی»

ای شعر پارسی! که بدین روزت اوفکند  ؟                      کاندر تو کس نظر نکند جز به ریشخند

ای خفته خوار بر ورق روزنامه ها !                                     زار و زبون، ذلیل و زمینگیر و مستمند

نه شور و حال و عاطفه، نه جادوی کلام                              نی رمزی از زمانه و نی پاره ای ز پند

 نه رقص واژه ها، نه سماع  خوش حروف                            نه پیچ و تاب معنی، بر لفظ چون سمند

یا رب کجا شد آن فر و فرمانروایی ات                               از ناف نیل تا لبه ی رود هیرمند   

 یا رب چه بود آن که دل شرق می تپید                            با هر سرود دلکشت، از دجله تا زرند

 فردوسی ات به صخره ی ستوار واژه ها                                        معمار باستانی آن کاخ سربلند

 ملاح چین، سروده ی سعدی ترانه داشت                             آواز برکشیده بران نیلگون پرند

روزی که پایکوبان رومی فکنده بود                                         صید ستارگان را در کهکشان کمند

از شوق هر سروده ی حافظ به ملک فارس                      نبض زمانه می زد، از روم تا خجند

فرسنگ های فاصله، از مصر تا به چین                              کوته شدی به معجز یک مصرع بلند

اکنون میان شاعر و فرزند و همسرش                                  پیوند بر قرار نیاری به چون و چند

زیبد کزین ترقی معکوس در زمان                                         از بهر چشم زخم، بر آتش نهی سپند

کاین گونه ناتوان شدی اندر لباس نثر                               بی قرب تر ز پشگل گاوان و گوسپند

جیغ بنفش آمد و گوش زمانه را                                               آکند از مزخرف و آزرد زین گزند

جای بهار و ایرج و پروین جاودان                                   جای فروغ و سهراب و امید ارجمند

بگرفت یافه های گروهی گزافه گوی                                    گُم در گُمانِ خویش و زگفتار خود گَمَنْد*

آبشخور تو بود هماره ضمیر خلق                                            از روزگار «گاهان»وز روزگار «زند»

واکنون سخنورانت یک سطر خویش را                         در یاد خود ندارند از زهر تا به قند

در حیرتم ازین شبِ شومِ تو، ای شگرف!            ای شعر پارسی که بدین روزت اوفکند؟

* بر وزنِ پَرَند، گیج و خواب آلود )زبانِ خراسانی است(.



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در دوشنبه 1 دی 1393 و ساعت 10:28 قبل از ظهر [+] | نظرات ()
Copyright © 2009- sinaylin™
نظر شما در مورد مطالب سایت؟