تبلیغات
سایت ادبیات


مدیر وبسایت : ابراهیم قاسمی
کل بازدید:
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد کل مطالب :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

اشک واپسین - هوشنگ ابتهاج(ه.الف.سایه)

به انتخاب: آیدین مغانلو

 

به كویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم
به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

تو كوته دستی ام می خواستی ورنه من مسكین
به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم

نیامد دامن وصلت به دستم هر چه كوشیدم
زكویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم

حریفان هر یك آوردند از سودای خود سودی
زیان آورده من بودم كه دنبال هنر رفتم

 ندانستم كه تو كی آمدی ای دوست كی رفتی
 به من تا مژده آوردند من از خود به در رفتم

مرا آزردی و گفتم كه خواهم رفت از كویت
بلی رفتم ولی هر جا كه رفتم دربدر رفتم

به پایت ریختم اشكی و رفتم در گذر از من
از این ره بر نمیگردم كه چون شمع سحر رفتم

تو رشك آفتابی كی به دست سایه می آیی
دریغا آخر از كوی تو با غم همسفر رفتم

 



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در سه شنبه 17 مرداد 1396 و ساعت 08:55 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

شعری از: ابراهیم قاسمی(آیدین مغانلو)

«مرگ گل»

چه بود آن غم که ما را در خفا افسرد            کدامین غصّه روح نسل ما را خورد؟

میان هجمۀ بیداد این ایام                            سپیداری فرو افتاد و سروی مرد

دریغ آن لحظه­های آبی سرشار                     به چشمی هم زدن گم گشت و پژمرد

یکی رویای شیرین مرا دزدید                       یکی خواب خوش از چشم دلم بستُرد

بگو تعبیر این آشفته خوابم چیست؟               کسی نعش گلی بر دوش خود می­برد.



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در سه شنبه 30 خرداد 1396 و ساعت 10:02 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

 

 

شئعیر: بیرآز سن دؤشموسن یادیما منیم

شاعیر: هابیل یاشار

کؤچورن: ابراهیم قاسمی (آیدین موغانلی)

 

بیرآز سن دؤشموسن یادیما منیم

بیر آز دا اؤزومو اونوتموشام من

یئنه قارا گئییب خاطیره­لریم،

یئنه سنسیزلیکدن اود توتموشام من.

 

یئنه آداملاردان اوزاقلاشمیشام،

قریبه گؤرونور سئونلر منه.

اؤزوم اؤز ایچیمده ایتیب باتمیشام

جهنّمه گولسون گولنلر منه.

 

یئنه گؤزلریمین یوخوسو قاچیب

یئنه راحاتلیغیم چکیلیب دارا

هر سحر یوخلوغون اوزومه آچیب،

داها درینلشیر ایچیمده یارا.


بودا بیر عؤموردور، یاشایریق بیز،

نه ائدک طالعدن قاچا بیلمیریک.

سئوگیله دؤیسه­ده اورکلریمیز،

ووصال یوللارینی آچا بیلمیریک.

 

 بیر آزدا سنسیزلیک دَییشیب منی،

دئییرلر یامانجا کؤوره­ک اولموشام.

دوستلار تعریفلردی جسارتیمی،

ایندی بیر یارپاقدان تیتره­ک اولموشام.

 

 

 بیر آزلار، بیر آزلار بیتیب توکنمز،

سایسام دردیم کیمی آزالمایاجاق.

یازدیغیم شئعیرلر کاریما گلمز،

نَقَدَر یازسامدا سن اولمایاجاق.



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در یکشنبه 21 خرداد 1396 و ساعت 09:05 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

حاج عبدالرحمن طیار (ده ده کاتب) دن بیر شئعیر

سئچیم: آیدین موغانلی

«بیزیم دگیل»

 

 قادر آللاه بو نه شوردور زاماندا
باخچا بیزیمکی دیر، گول بیزیم دگیل
سن بؤلن بؤلگولر قبول اولمادی
پتک بیزیمکی دیر، گول بیزیم دگیل

باهار چاغی گؤی گئیینیر صحرالار
ذوقا گلیب دالغا وورار دریالار
یاغمور یاغار یاشیل لانار دریالار
یایلا بیزیمکی دیر، ائل بیزیم دگیل

قوردا یول وئردیلر خائین چوبانلار
خارا یولداش اولدو ناشی باغبانلار
اود آلیب معدن لر، آلیشدی کانلار
معدن بیزیمکی دیر، لعل بیزیم دگیل

نه طوفان دیر نه غوغادیر نه دومان
آتش آلیب خرمنیمیز یان ها یان
ده ده کاتیب دیلین ساخلا ، دور ، دایان
اوره ک بیزیمکی دیر، دیل بیزیم دگیل



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در سه شنبه 2 خرداد 1396 و ساعت 08:36 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

 

غزلی زیبا ازجلال الدین همایی(سنا):

به انتخاب: آیدین مغانلو

تا چند عمـــــر در هوس و آرزو رود،        

 ای کاش این نفس که بر آمد فرو رود.

مهمـــــان سراست خانۀ دنیا که اندرو        

یک روز این بیاید و یک روز او رود.

بر کام دل به گــــــردش ایام دل مبند          

کاین چرخ کج مدار نه بر آرزو رود.

آن کس که سر به جیب قناعت فرو نبرد    

  بگـــــــــذار تا به چاه مذلّت فرو رود.

از بهر دفع غـــــم به کسی گر بری پناه       

 هم غـــــم به جای ماند و هم آبرو رود.

آن آبرو چو جوی بوَد رنج و غصه، سنگ    

 سنگش به جای ماند و آبش ز جو رود.

ای گُل به دست­مال ِهوس پیشگان مرو      

 مگذار تا زدست تو این رنگ و بو رود.

کردیم هر گنــــاهی و از کرده غافلیم

ای وای اگر حدیث گنه رو به رو رود.

  امروز رو نکرد به درگـــاه حق، سنا          

  فردا به سوی درگه او با چه رو رود!



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در شنبه 2 اردیبهشت 1396 و ساعت 02:35 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

شعری از شادروان نسیم شمال در روزگار مشروطه

به انتخاب: آیدین مغانلو

 

غلغلی انداختی در شهر تهران ای قلم

خوش حمایت میکنی از شرع قران ای قلم

گشت از برق تو ظاهر نور ایمان ای قلم

مشکلات خلق گردد از تو آسان ای قلم  

نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

 

  ای قلم تا می توانی  در قلمدان صبر کن

       یوسف آسا سال ها در کنج زندان صبر کن

همچو یعقوب حزین در بیت الاحزان صبر کن

      کور شو بیرون نیا از شهر کنعان ای قلم

نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

 ای قلم پنداشتی هنگامه ی دانشوری است

دوره ی علم آمده هر کس به عرفان مشتری است 

تو نفهمیدی که اوضاع جهان خر تو خری است

خر همان است و عوض گردیده پالان ای قلم

نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

 ایها الشاعر تو هم از شعر گفتن لال باش         

                         شعر یعنی چه برو حمال شو، رمال باش

چشم بندی کن میان معرکه نقّال باش               

                    حقّه بازی کن تو هم مانند رندان ای قلم

نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم



 



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در دوشنبه 28 فروردین 1396 و ساعت 11:15 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

میرزه علکبر صابیردن تاریخی بیر شئعیر.

حؤرمتلی اوخوجولاریما ایتحاف: آیدین موغانلی (ابراهیم قاسمی)

 

واعیظ، قلم اهلین نیه تحقییر ائله ییرسن؟              ای ابر سیه، نوری نه تستیر ائله ییرسن؟

ائل جومله دؤنوب اولسادا کافر ایشین اولماز         تزویرینی کیم کی دویا تکفیر ائله ییرسن.

لعن ائیله یَرَک غاصیبه، مخلوقی سؤیورسن          فانی دئیه­رَک عالَمی تعمیر ائله ییرسن.

گؤردوم یوخودا باغ بهشت ایچره گزیرسن           اینصاف!.. بونو سن نئجه تعبیر ایله ییرسن؟

ترک ائیله ریانی کی ریا شرک خفی دیر،             ایشبو سؤزو کندین بئله تقریر ائله ییرسن.

من مکرینی حیسس ائتمگه مئیل ائتمه­دیم اصلا       کندین دل حسّاسیمه تاثیر ائله ییرسن.

بیزدن گؤزونو ییغ کی سنه آلدانان اولماز            گئت اونلاری خام توولا کی تزویر ائله ییرسن.



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در چهارشنبه 16 فروردین 1396 و ساعت 09:08 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

 

 

من هر صد سال یکبار فالی می زنم. امروز برای موردی بسیار فنی مراجعه کردم و این بیت شریف آمد. به احترام، گذاشتمش تو پست این بارم. (آیدین مغانلو)

 

غزلی از حافظ:

بود آیا که در میکده‌ها بگشایند           گره از کار فروبسته ما بگشایند

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند        دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

به صفای دل رندان صبوحی زدگان      بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

نامه تعزیت دختر رز بنویسید          تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب      تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

در میخانه ببستند خدایا مپسند              که در خانه تزویر و ریا بگشایند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا        که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در چهارشنبه 27 بهمن 1395 و ساعت 09:18 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

استاد شهریار:

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکند

بلبل شوقم هوای نغمهخوانی میکند.

همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجز و ناتوانی میکند.

بلبلی در سینه مینالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گلفشانی میکند.

ما به داغ عشقبازیها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمکپرانی میکند.

نای ما خاموش ولی این زهرهی شیطان هنوز

با همان شور و نوا دارد شبانی میکند.

گر زمین، دود هوا گردد،  همانا آسمان

با همین نخوت که دارد، آسمانی میکند.

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی می کند.



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در سه شنبه 19 بهمن 1395 و ساعت 08:37 قبل از ظهر [+] | نظرات ()

 

«درد نام دیگر من است»

شعری از : قیصر امین پور

به انتخاب: آیدین مغانلو

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم،
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته‌ی سخن درآورم!
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم.

دردهای من نگفتنی،
دردهای من نهفتنی است.

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست،
درد مردم زمانه است،
مردمی که چین پوستینشان،
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام‌هایشان
جلد کهنه‌ی شناسنامه‌هایشان
درد می‌کند.

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه‌های ساده‌ی سرودنم
درد می‌کند.

انحنای روح من
شانه‌های خسته‌ی غرور من،
تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است.
کتف گریه‌های بی‌بهانه‌ام،
بازوان حس شاعرانه‌ام
زخم خورده است.

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا،
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه‌ی لجوج.

اولین قلم،
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است.
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است .
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد،
رنگ و بوی غنچه‌ی دل است
پس چگونه من،
رنگ و بوی غنچه را ز برگ‌های تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می‌زند ورق
شعر تازه‌ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می‌زنم؟

درد، حرف نیست،
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟ 

 



نوشته شده توسط ابراهیم قاسمی در شنبه 25 دی 1395 و ساعت 09:07 قبل از ظهر [+] | نظرات ()
Copyright © 2009- sinaylin™
نظر شما در مورد مطالب سایت؟